Vorige week schreef Niels een post over muziekmarketing 2.0. en hoe je dankzij de digitale revolutie je carrière niet hoeft te laten afhangen van het Salomonsoordeel van de gatekeepers.
Interessant om er het verhaal van Amatorski eens tegenover te hangen. Amatorski begon een dikke twee jaar geleden toen de demootjes van songschrijver, zangeres, pianiste en gitariste Inne Eysermans de basis vormden voor een echte band: Inne, gitarist Sebastiaan, drummer Christophe (die ook actief is bij het ondertussen ook in Nederland goed onthaalde Balthazar) en mezelf op contrabas. De band begon heel rustig en zonder veel misbaar aan zijn groeipad, maar de reacties waren altijd positief. In november 2008 vond het eerste echte optreden plaats voor een bomvol huis in het lichtelijk legendarische (en om eerlijk te zijn niet ontzettend grote) Gentse concertcafé Kinky Star. Daarna eiste de muziektheatervoorstelling ‘Human Interest‘ voor een paar maanden alle aandacht van Amatorski op, met een première in Maastricht en een eervolle prijs op het ITS Festival in Amsterdam als gevolg. De volgende mijlpaal die ik me herinner is een alweer bomvolle Spiegeltent tijdens de Gentse Feesten van juli 2009.
Het groeipad van Amatorski is een perfecte weergave van de vier heel rustige en introverte persoonlijkheden achter de band en de intieme, breekbare muziek die daaruit voortkomt. Geen luidruchtige marketingcampagnes, maar rustig verderwerken vanuit een drang naar artistieke ontplooiing en evolutie. Er is ook al een tijdje een zekere online buzz over Amatorski. Ik ben zelf nogal goed genetwerkt in de Belgische (Vlaamse? een heikel punt in deze tijd) Twittergemeenschap. Dat heeft geholpen. Amatorski had eigenlijk een half jaar geleden al heel veel Facebook fans, zonder dat wij daar echt moeite voor gedaan hadden. Kwaliteitsvolle muziek verspreidde zich blijkbaar inderdaad mond-aan-mond.
De gatekeepers hebben echter wel echt voor de boost gezorgd. Cruciaal was een finaleplaats in Humo’s Rockrally, zo ongeveer de Grote Prijs van Nederland in Vlaanderen. We vielen er naast de podiumplaatsen, al hadden de Facebook- en Twitter-commentaren (en ook de gezaghebbende krant De Standaard) tijdens de live stream wel anders voorspeld. Net op dat moment zijn wij zelf ons mini-debuut gaan pluggen bij Studio Brussel. Nog een gatekeeper die het voor ons heeft gemaakt. ‘Come Home’ werd hot shot, kwam bij gevolg in high rotation terecht en belandde op 1 in de Afrekening (stemming van de luisteraars).
Ons debuut ‘Same Stars We Shared’ bevat 4 nummers die een harmonieus geheel vormen en een inkijk geven in de wereld van Amatorski. Al in de zomer van 2009 vonden we dat we toch eens met iets naar buiten moesten komen. Begin 2010 werden de plannen eindelijk concreter. Dat had veel te maken had met het aanbod van Bob Driege, de eigenaar van Vynilla, een kleinschalige maar gekoesterde platenwinkel in Gent waar Inne af en toe werkt, met uiteraard: veel vinyl. We besloten samen met Bob een 10” vinyl te releasen: een beperkte oplage van 300 exemplaren, individueel genummerd, de eerste 200 op speciaal, wit vinyl, inclusief mooi artwork en 4 tekeningen van 4 verschillende kunstenaars. Een artistiek huzarenstukje dat helemaal bij Amatorski paste. Het was reppen om alles klaar te krijgen tegen de releasedatum: 17 april, Independent Record Store Day. Er zat helemaal geen bewust marketingplan achter, maar in de aanloop van de release werden we net overspoeld door alle media-aandacht van de Rockrally. Met de net gemasterde tracks op zelfgemaakte cd’s gebrand trokken we drie dagen voor de Rockrallyfinale naar de muziekredacties van Studio Brussel en Radio Een. We werden helemaal opgepikt door de stations die het misschien voor ons zouden kunnen maken. Eigenlijk hadden we verwacht enkel geschikt te zijn voor het nicheprogramma Duyster op Studio Brussel en de rustige muziek kon misschien ook wel aanslaan op Radio 1, de nieuws- en informatiezender die ook plaats biedt voor de wat rustigere, alternatieve muziek. Tot onze eigen verbazing palmden we met Come Home echter het hele radiolandschap in, tot zelfs de ‘familiezender’ Radio 2, het favoriete radiobehang van de huisvrouw en de oma, maar dus ook wel grofweg 40 % van het marktaandeel.
Enkel het medium televisie moest er dan nog aan geloven. Vorige woensdag stonden wij in Villa Vanthilt, een beetje de Vlaamse versie van De Wereld Draait Door. Ondertussen zijn wij ook benaderd voor een sync deal voor de nieuwe Spa Blauw-campagne. Die zal Come Home ontelbare keren in alle Belgische en Nederlandse huiskamers brengen. Of hoe het verhaal van een breekbare, bescheiden nicheband helemaal onverwachte proporties aanneemt.
Heeft het online verhaal hier nu een rol gespeeld? Zeker wel. We houden het ook wel goed in het oog, hebben ons debuut eerst op Bandcamp gezet en zitten op iTunes via Tunecore. We proberen ook onze Twitter en Facebook levendig te houden, maar allemaal zonder al te opdringerig te willen zijn. Even discreet als onze muziek is dus. Moraal van het verhaal is dat de traditionele gatekeepers verantwoordelijk zijn voor de onverwachte proporties. De vinylrelease is al lang uitverkocht en we worden nu in de grote winkels verdeeld via Munich Records, in België, maar binnenkort ook in Nederland (want Munich is eigenlijk een Nederlands label). Benieuwd wat het ons uiteindelijk allemaal gaat opleveren, qua downloads en verkoop, qua rechten en wat nog meer. Daar kom ik dan nog wel eens op terug in een latere post.
“Heeft het online verhaal hier nu een rol gespeeld”. Ik zeg dat het antwoord “nee”, of “nagenoeg niet” is. Tuurlijk moet je ervoor zorgen, dat als de “gatekeepers” plots alle deuren open zetten, de mensen zich kunnen wenden tot alle mogelijke online kanalen.
Maar zeg nu zelf: zonder Stubru (want de rockrally is uiteindelijk ook maar een publiek van pakweg 2.000 man, en recensies zijn even snel vergeten als ze gepubliceerd worden), was Amatorski nog steeds die (weliswaar geweldige) niche-band die quasi niemand kent.
Er is uiteraard altijd de zelfstandige meerwaardezoeker die bewust en doelgericht online op zoek gaat naar nieuwe goeie muziek. Dié kan je idd bereiken met een goed onderhoud van myspace/facebook/twitter/… , maar dat is zieltje per zieltje.
De grote massa komt (voorlopig) nog steeds dankzij radio airplay en live spelen. En de kansen voor goeie liveshows vergroten exponentieel als er goeie airplay is. Dus, zeker wat Vlaanderen betreft (en als je het buitenland geinteresseerd wil krijgen moet je met een succesverhaal in eigen land kunnen afkomen), heeft radio (en dan vooral Stubru, omdat die een rechtstreekse link met liveshows hebben, in tegenstelling tot pakweg radio 1)nog steeds het monopolie op “make it or break it”.
Uiteraard met uitzonderingen (bvb Triggerfinger), en extremere niches (bvb Amenra, Madensuyu) die het wél zonder radio hebben gekunnen.
Ik geloof wel dat er een verschuiving aan het plaatsvinden is, en dat er steeds meer en meer mensen via internet bands zullen vinden. Maar voorlopig beperkt zich dat tot een kleine minderheid, in vergelijking met de grote massa die zich door een radiostation laat dicteren welke muziek goed zou zijn.
Bedankt voor de opmerking, Tomadde.
Ik denk dat Studio Brussel zeker de meest belangrijke factor is geweest. Het effect van de Rockrally zou ik ook niet onderschatten. Er is misschien maar 2000 man in de zaal, maar we hebben in die periode wel alle kwaliteitskranten over ons heen gekregen met lovende besprekingen. Dat draagt bij tot een sfeer waarin Studio Brussel ook veel makkelijker geneigd is om de single effectief in de airplay op te nemen.
De online buzz heeft ook zijn rol gespeeld. Alles gaat gewoon hand in hand. Maar wees er maar zeker van, en dat is ook mijn punt t.o.v. het betoog van Niels op EHPO, dat Stubru de main factor is geweest. Dat ga ik niet ontkennen.
Ik mag hopen dat jullie zich ondertussen toch niet te zeer hebben moeten verlaten op jullie auteurs- en nevenrechten?
Luc, dat is mijn punt een beetje. Nu we een doorbraak gemaakt hebben, is het huidige systeem met Sabam etc. voor ons fiancieel het interessantst (ook al hopen we op nog meer transparantie en snellere betalingen). Een half jaar geleden was het hele copyrightsysteem voor ons eerder een blok aan ons been: toen moesten we aandacht ‘kopen’ door zo veel mogelijk te sharen en als we dan de copyrightreglementering strikt zouden toepassen, zitten we blok.
Hot shot worden bij Stubru verplicht je bijna om ‘van kamp te veranderen’. En ik wil niet de noodzaak voelen om van kamp te moeten veranderen. Het systeem moet werken voor auteurs in pre-hotshotfase en auteurs in post-hotshotfase. We kunnen moeilijk beweren dat het copyrightsysteem democratisch werkt als de playlistvergadering van de radiozenders bepaalt wie er financieel voordeel haalt uit auteursrecht.