Apparently, there has been a problem with my RSS feed, since I moved the blog to another server and domain. Thanks to David for pointing me out!
I just fixed the problem and this causes a blogpost bombardement with all the posts of the last weeks. Sorry about the inconvenience!
I just hope you will keep enjoying to read my posts.
“People only trust their friends. So you’ve got to create friends in order for them to bring in new friends.
So stop talking about your social network marketing plans, how you’re going to spread the word via the millions posting updates and pics about their lives. Think about building a fire that will draw people to you! Embody trust. And quality. It’s a brand new world.”
Lees het hele artikel hier.
De individuele digitale download haalt wel duidelijk de overhand bij de grote, commerciële artiesten, maar dat gaat niet op bij indie artiesten, zoals blijkt uit gegevens van Bandcamp. Dergelijke artiesten trekken meer het soort fans aan dat geïnteresseerd is in het hele verhaal van een album.
Beïnvloedende factoren zijn het feit dat een Lady Gaga eerder van iTunes zal worden gedownload, waar het downloaden van individuele tracks heel erg naar voren wordt geschoven in de lay-out van de webpagina. Je betaalt ook gauw $10 voor een volledig album.
Blijkbaar is de meest effectieve prijsstrategie voor indie artiesten op Bandcamp het ‘name your own price’-model met een minimum van $5. Bovendien kan je op zo’n site het volledige album voorbeluisteren. In iTunes blijft het meestal beperkt tot een voorsmaakje van 30 seconden. Gevolg: iedereen koopt 1 track voor 99 cent. Als hij het hele album van een een artiest kan ‘testdriven’, tast de muziekliefhebber blijkbaar graag dieper in zijn zakken.
Is er een toekomst voor (indie) labels?
Ze vinden alleszins zelf van wel.
En hoe ga je als muzikant om met muziekblogs?
Lezen, een aanbevelingetje doen, je gedeisd houden en dan een sprongetje wagen. Een user guide van Ariel Hyatt.
Enkele dagen geleden schreef ik mijn persoonlijke verslag over de animeuze Younison meeting op 30 juni in Antwerpen. De twee tenoren reageerden vriendelijk op mijn post, maar daarna werd de strijd in de media verder gezet. GALM publiceerde een opiniestuk in De Morgen op zaterdag. Daarin worden Younison en initiatiefnemer Kelvin Smits behoorlijk hard aan de schandpaal genageld. ‘Gesponsorde nestbevuilers met een hidden agenda’, ‘demagogie’, ‘populist’ en opnieuw ‘charade’ zijn woorden die ik niet echt verwacht van een ‘erudiet man met een sterk onderbouwd discours’. Gisteren stuurt Sabam een nieuwsflash uit met de mededeling dat ze blij is met de reacties van enkele artiesten, managers en de GALM, die de ‘populistische aantijgingen’ van Younison bekritiseren.
Ik vraag me af wat precies de motieven zijn voor deze publieke geseling. Is er meer dan een vermoeden over een complot tussen Younison en de BSA om het KB over de thuiskopie onderuit te halen? Weet er eigenlijk iemand precies hoe de associatie tussen Younison en de BSA in elkaar zit? Heeft Kelvin de kans gehad om dat duidelijk uit leggen?
Ik citeer nog even het communiqué van Sabam:
“Younison probeert klaarblijkelijk SABAM in diskrediet te brengen door twijfelachtige uitlatingen te verspreiden. Zo is het niemand ontgaan dat YOUNISON, met hulp van de softwarefabrikanten, zich ook inspant voor de afschaffing van de bijdrage voor privékopie, door te beargumenteren dat de SABAM geen auteursrechten zou verdelen
aan de belanghebbenden.”
Nu moet iedereen maar eens naar de site van Younison surfen. Daar staat in koeien van letters:
2. All creators should be fairly compensated for private copying.
Dat is dus precies het tegenovergestelde van wat Sabam verspreid in zijn perscommuniqué en in zijn mailcampagne naar alle Sabamleden. Ik noem dit toch wel een staaltje van flagrante schending van de principes van kritische informatiewinning en geargumenteerde debatvoering. De spreekbuis van de GALM ruikt onfrisse zaakjes omdat Younison connecties heeft met een organisatie die zij als ‘de vijand’ beschouwt. Het vermoeden dat Younison een verborgen agenda geeft (de vergoeding voor thuiskopie in diskrediet brengen) wordt meteen als conclusie geformuleerd, waarbij men ‘vergeet’ te vermelden dat die vermeende verborgen agenda tegenovergesteld is aan de officiële agenda (het is nochtans niet moeilijk voor iedereen die wat kan lezen: de missie van Younison bestaat uit drie punten, de vergoeding voor thuiskopie is een van de drie). Sabam pikt het verhaal op en bombardeert de vermeende verborgen agenda zonder blikken of blozen tot de officiële agenda van Younison. Springt Sabam even zorgvuldig om met de informatie over de gelden die zij in onze naam int?
Nu kan men allicht gaan verkondigen dat ik een aanhanger ben van Younison en dat ik er al even verdachte ‘big business’ ideeën op nahoudt. Dames en heren, ik ben enkel op zoek naar de waarheid en naar een open en kritisch, gefundeerd debat. Als kritisch ingesteld observator stel ik vast dat er hier eerder sprake is van een ongefundeerde heksenjacht. Je gaat me niet horen vertellen dat Younison en Kelvin Smits heilig zijn en van alle zonden moeten worden verschoond, maar enige zin voor nuancering is toch wel op zijn plaats.
Hoe had dit debat dan volgens mij wel gevoerd moeten worden?
Ik geef toe dat ik behoorlijk lang naar school ben geweest om me deze elementaire principes van debatvoering eigen te maken, maar ik mag toch verwachten dat zij ook tot de basiskennis behoren van de mensen die zich in deze zaak hebben laten horen. Helaas, ik heb nog geen enkel argument gelezen dat erop wijst dat de BSA het KB over de thuisvergoeding saboteert. Volgens mij zijn die argumenten zelfs enkel bekend bij een uiterst beperkt publiek en neemt ongeveer iedereen aan dat die stelling klopt, zonder de argumenten te verifiëren. Zonder enig gevoel voor historische kritiek wordt volgens de conclusie getrokken dat Younison een verborgen agenda heeft en wordt zonder voorafgaande proces het vonnis over de organisatie geveld. En tenslotte buigt Sabam dit haastig vonnis om in een publiek statement waar de vermoede verborgen agenda plots de officiële agenda van de beschuldigde wordt.
U begrijpt dat ik me moet bedwingen om dit geen…. populistische demagogie te noemen.
Waarom wordt er hier langs alle kanten met modder gegooid? Waarom wordt er niet ingegaan op de kern van het debat? Kelvin heeft in zijn presentatie tijdens de Younisonbijeenkomst wel slides getoond met feiten en cijfers. Ik heb mensen al horen brommen dat die cijfers of de conclusies die eruit worden getrokken niet kloppen, maar ik heb nog NIEMAND tegenargumenten zien aanvoeren. In heel deze discussie is er eigenlijk weinig van argumentatie sprake. Het is eigenlijk te gek voor woorden (en ondertussen staat minister Van Quickenborne maar te gniffelen over het gebrek aan eensgezindheid onder de artiesten).
En laten we even serieus zijn: de discussie over het auteursrecht eindigt niet bij het KB over de thuiskopie. Wat gaan we daarna doen: op ons gat blijven zitten? Wat ik vooral onthoud uit mijn gesprek met Kelvin is dat hij de beheersvennootschappen naar de 21ste eeuw wil leiden. De wet over de thuiskopie is een belangrijke verwezenlijking, maar we moeten verder naar de toekomst kijken. De uitdagingen van de digitale revolutie zijn gigantisch, maar met de juiste competentie op de juiste plaats is een goede oplossing binnen handbereik. Ook al ben ik overtuigd over de billijkheid van de wet op de thuiskopie, het zal niet eenvoudig zijn om dit tegenover de publieke opinie te (blijven) verdedigen. Sabam zou zo veel sterker uit de hoek komen als zij kan zeggen: ‘We hebben voor deze wet geijverd omdat wij ervan overtuigd zijn dat auteurs recht hebben op de vruchten van hun artistieke arbeid. Tegelijk beseffen wij dat deze manier van innen niet de ideale is en investeren wij volop in nieuwe technologieën die ons in staat zullen stellen om de reële muzieksconsumptie in kaart te brengen. Dit moet ervoor zorgen dat in de toekomst het juiste geld alsmaar meer bij de juiste persoon terechtkomt.’ Een dergelijke boodschap zal veel beter aanvaard worden en op die manier kan Sabam eindelijk haar imagoprobleem en haar structureel probleem in de goede richting duwen.
Even een extern bericht met de aankondiging van een studiedag die elke muzikant moet interesseren.
Op 28 oktober 2009 organiseert Muziekcentrum Vlaanderen i.s.m. het Departement Cultuur, Jeugd, Sport en Media de studiedag ‘Muziek Digitaal’. De studiedag focust op muziek in het digitale tijdperk: hoe beïnvloedt de opkomst van digitale technologie de (re)productie, distributie en consumptie van muziek? De volgende sessies komen aan bod:
Per thema komen 3-4 sprekers aan bod, telkens gevolgd door een vragen- en antwoordenronde.
Benieuwd naar meer?
Laat je gegevens achter op www.muziekdigitaal.be/nieuwsbrief en wees er als eerste bij wanneer we de inschrijvingen openen en het volledige programma bekendmaken. En hou alvast 28 oktober vrij!
Muziek Digitaal – 28 oktober – Beursschouwburg – Brussel
Meer info: www.muziekdigitaal.be
Gisteren spoorde ik naar een behoorlijk prestigieus event in Antwerpen. Younison ging op de barricade voor de artiesten: ‘Artists, stand up for your rights!’ was de slogan. Tom Barman had zijn schouders onder initiatiefnemer Kelvin Smits gezet en er waren heel wat grote namen present: ik spotte onder meer Mauro Pawlovski, Stef Kamil Carlens, Stijn Meuris en Alex Callier.
Younison wil de (voornaamlijk auteurs)rechten van de muzikanten beter verdedigen en beheersvennootschappen zoals Sabam op de vingers tikken om hun werk efficiënter en transparanter uit te voeren. De kernpunten zijn: transparantie, accountability en de mogelijkheden maximaliseren voor digitale inkomstenstromen.
Op zich een nobel doel. Kelvin wist zijn punten dan ook met veel flair aan de man te brengen, met luid applaus tot gevolg. De aanwezigen werden ook opgeroepen om Younison en hun advocaat een juridisch mandaat te geven om met één stem in hun plaats te onderhandelen en eventueel een gerechtelijke procedure in te leiden.
Tot dan leek er niet echt een vuiltje aan de lucht, tot wanneer de juridische éminence van GALM – nog zo’n organisatie die wil dat de auteurs lichte muziek aan één kar trekken tegenover instanties als Sabam – Luc Gulinck enkele kritische vragen wilde stellen. De reacties van bepaalde individuën waren niet bepaald gelukkig te noemen. Een respectvolle, kritische discussie leek niet mogelijk en er werd vooral veel vijandig op de man gespeeld. Het officiële gedeelte van de samenkomst eindigde behoorlijk chaotisch en liet mij waarschijnlijk niet als enige enigszins verdwaasd achter. Was het dan niet mogelijk om effectief met alle artiesten aan één kar te trekken, Younison strekking én GALM strekking?
Ik probeerde in de wandelgangen en op basis van wat Luc Gulinck en Guy Van Handenhove (EMI Publishing) in het plenum vertelden, te achterhalen wat de kritische opmerkingen zijn tegenover het Younison-initiatief:
Als Younison zich wil profileren als een democratische organisatie, denk ik persoonlijk dat zij rekening moet houden met deze critici en in een open dialoog met hen moet treden. Tijdens de verbale krachtpatserij van gisterenavond was democratisch en kritisch onderbouwd overleg ver te zoeken. Dit vraagt duidelijk een minder gepolariseerde opstelling van beide partijen, waar er niet op de man gespeeld wordt, waar niet wordt uitgesproken dat mensen zich bedreigd voelen, en waar mijns insziens ook woorden als ‘charade’ en ‘demagogisch’ niet op zijn plaats zijn.
Met dit laatste punt kom ik ook bij mijn persoonlijke kritische beschouwingen tegenover wat ik maar het GALM-kamp zal noemen, met als meest prominente exponent, Luc Gulinck. Ik heb net zo goed en kwaad als ik kon, de kritiek tegenover Younison geresumeerd en ik onderschrijf ook persoonlijk dat Younison die punten moet aanpakken. Ik ben zelf al een tijdje zowel lid van GALM als van Younison en ik zit me al behoorlijk lang af te vragen – tot gisteren – wanneer daar eindelijk eens beweging ging in komen. Iedereen heeft gisteren Younison aan het werk kunnen zien. Ik zal zelf even uiteenzetten hoe ik GALM ervaren heb.
Luc Gulinck is de voornaamste spreekbuis van GALM en hij komt mij altijd voor als een erudiet man met een sterk onderbouwd discours en pakken ervaring en juridische kennis (hij is jurist, voor alle duidelijkheid). Kortom: hij weet waarover hij spreekt. Anderzijds valt het me op dat GALM een behoorlijk klein draagvlak heeft, zeker in vergelijking met de vertoning van gisteren. Vorig jaar werd een gelijkaardige bijeenkomst georganiseerd door GALM. De opkomst was behoorlijk laag toen, gisteren zaten we denk ik met een factor x10. Voert Kelvin een gladde show op of is hij gewoon een stukje flamboyanter dan een geleerde jurist? Is hij wat demagogisch? Wil hij zieltjes winnen of is hij heel gepassioneerd over zijn missie? Gaat hij soms wat te kort door de bocht? Eén ding staat vast: hij bereikt veel mensen. De grote namen zijn er, de media-aandacht is er. Dat heb ik bij GALM gemist.
Verder heb ik ook de indruk dat er bij GALM iets te weinig inzicht is in de nieuwste digitale evoluties en dat men er iets te weinig de blik op de toekomst richt en zich afvraagt wat de toekomst is van auteursrecht in een digitale wereld van onbeperkte kopieën en ongebreidelde creativiteit. Soms vraag ik me af of de strijdpunten van GALM geen achterhoedegevechten zijn. Dat is niet denigrerend bedoeld, want achterhoedegevechten zijn ontzettend belangrijk en er werden door GALM een aantal cruciale punten aangekaart. Zonder achterhoede is een leger immers verloren. Ik herhaal ook dat het geen persoonlijke aanval aan het adres van GALM. Je kunt niet in alles 100% beslagen zijn. Ik steek er bijvoorbeeld zelf veel tijd in om mee te zijn met de nieuwe digitale ontwikkelingen, maar ik weet niets af van alle juridische procedures en fijnzinnigheden.
En daarmee kom ik tot mijn eindconclusie: we hebben allemaal onze zwaktes en sterktes en we moeten die compenseren door met elkaar samen te werken. We hebben de Kelvins nodig die zorgen voor een flamboyant, vlot verhaal dat iedereen meetrekt en voor een scoop zorgt in de media. Van de andere kant hebben we de Gulincks nodig die de grondige analyses maken, erover waken dat de Kelvins niet uit de bocht vliegen, dat er ook stap voor stap onderhandeld kan worden, zonder dat we verzanden in een eindeloze procedure, en waarbij de jongen veulens af en toe voor een stevige trap onder de kont zorgen. In een goed leger heb je de stormlopers vooraan die zorgen voor brio en bravoure en heb je een stevige achterhoede die ervoor zorgt dat de troepen niet uit elkaar geslagen worden.
En wat we nu misschien vooral nog missen zijn troepen die zorgen voor een goed evenwicht tussen de achterhoede en de stormlopers, die maken dat het leger eensgezind voor hetzelfde doel blijft strijden. Hopelijk lezen Tom of Alex dit…