Afgelopen zaterdag organiseerde Poppunt Play & Produce in de Vooruit in Gent. Wat mij betreft een schot in de roos.

Dit jaar restylede Poppunt zijn jaarlijkse Muzikantendag op maat van dj’s en producers, een publiek dat allicht al jaren hongerde naar meer informatie. Dat was alleszins bij mij persoonlijk het geval. Op de vorige edities van de Muzikantendag was ik steeds op de workshops afgegaan die eerder de dingen ‘rond’ de muziek aanbelangden: business, airplay, internet,… Workshops over songwriting, samenspel e.d. leken me niet echt dingen waar ik nog heel veel over hoefde bij te leren. Maar het producen van elektronische muziek, dat is heel wat anders! Daar worstelen we met Colorless Green Ideas ook al een tijdje mee en dus wilde ik graag eens horen en zien hoe de groten dat aanpakken.

Mijn dag startte bij de demofeedback. Je kwam deze keer tegenover een tweekoppig panel te zitten en wie met elektronische muziek bezig is, maakte ook meer kans om het oordeel te krijgen van iemand uit de branche (met Nymfo en Daze zat ik wel goed). Het was gezellig in het afgeschermde gedeelte van het Vooruit Kaffee, misschien net iets te krap met alle tafeltjes zo dicht bij elkaar. Nymfo en Daze vonden het ook wat lastig om onze tracks met een hoofdtelefoon te moeten beluisteren. Best wel begrijpelijk omdat in het elektronische genre de juiste sound en de goede mix (“zit er wel genoeg sub in?”) nog een stukje belangrijker zijn dan in het pop/rock-circuit.

Daarna pikte ik een stukje mee van Grazz die eigenlijk een demonstratie gaf van scratchen met Scratch Live van Serato. Digitale files draaien en scratchen alsof het vinyl is, met twee speciale platen, een tussenliggend bakje en de juiste software op je laptop. Cool! Het zou misschien voor mij met Colorless Green Ideas nog wel een goede mogelijkheid zijn om de stap te zetten van band/muzikant naar dj.

De eerste grote workshop waar ik naar uitkeek was met CJ Boland: ‘Improving sounds’. In het boekje was er beloofd dat hij een ‘platte mix’ beter zou doen klinken. Dat deed hij helaas niet. Hij begon from scratch aan een ideetje te werken, samen met een beatboxer die hij had meegebracht. Jammer genoeg gaf hij ook niet echt veel uitleg over wat hij precies aan het doen was. Bovendien werden we al snel geplaagd door technische problemen die de technische crew niet snel opgelost kreeg. Daardoor ontstond er een geïmproviseerde question & answer-ronde. Die was echter niet altijd makkelijk te volgen omdat de vragen uit het publiek zonder micro gewoonweg niet te horen zijn en dan moet je een beetje uit het antwoord opmaken wat de vraag is. Bovendien zijn in zo’n situatie de vragen ook niet altijd interessant.
Ik vond dit uiteindelijk de minst geslaagde en minst leerrijke sessie, omdat ze in wezen niet echt goed was voorbereid. Toch heb ik een aantal dingen opgestoken:

- welke software CJ gebruikt: Cubase, Reaktor (Limelite voor beats) en Massive van Native Instruments

- EQ-ing doe hij liefst outboard via zijn mengtafel en niet in de software

- alle externe bewerkingen (outboard of bv. uit Reaktor) bouncet hij terug naar zijn audioprogramma (Cubase of ProTools)

- klanken layeren is altijd interessant: de strijkers in Nothing Really Ends van dEUS zijn een combinatie van een echt strijkkwintet en stomme synth-strijkers

- hij legt ook heel veel beatlagen over elkaar: in één nummer zitten vaak 6 verschillende beats over elkaar.

- sub-heavy genres zoals drum’n'bass moeten maar eens de boombox leren kennen.

Daarna was het de beurt aan Styrofoam. Die had wel zijn hele verhaal voorbereid en dat vond ik dan een stuk interessanter, ook al kwam het wat ‘droger’ over en lag het entertainmentgehalte een stuk lager. Hij legde helemaal uit hoe een van zijn hits tot stand was gekomen.

Reason is voor hem eigenlijk een schetsboek waar hij een eerste versie van zijn nummers in maakt. Via Rewire koppelt hij die Reasonfile dan aan zijn Logic sequencer/audio editor. Vervolgens zet hij de lijnen uit Reason via midi om naar echte synths (vaak analoge) en vervangt hij op die manier de ‘magere’ Reasonsounds door betere sounds met meer karakter uit zijn vintage synths. Die synths kan hij dan realtime tweaten (met zijn handen aan de knoppen). Hij neemt zo hele tracks op en behoudt de beste stukken.

Een andere methode die hij gebruikt is de volgende. Hij stuurt de Reasongeluiden door analoge effecten (alweer met echte knoppen) en kan op die manier ook de sound meer karakter geven. Hij benadrukt ook dat het belangrijk kan zijn om jezelf technisch te kunnen beperken. Vijf knoppen op zo’n analoog effect is just fine. Op software plugins heb je vaak twintig knoppen die je helemaal doen verdwalen.

Wat hij ook doet is soms percussie live opnemen. Het probleem van softsynths is ook vaak dat ze geen ‘fysieke ruimte’ in hun sound hebben. Het kan dan helpen om de synth door een versterker te jagen en dat opnieuw op te nemen, inclusief de kenmerken van je ruimte.

Het kan misschien verrassen, maar de workshop ‘commerciële dance’ door de kerels van Milk Inc was eigenlijk nog de beste van de dag. Het gaf een heel andere invalshoek. De andere sprekers hadden het vooral over het maken van een goede sound gehad, bij hen kwamen vooral zaken aan bod over een goed arrangement en hoe je een track opbouwt. De sounds van Milk Inc getuigen uiteraard niet van bijzonder veel goede smaak en zij trekken het zich gewoon niet aan dat een ‘harp’ en een ‘gitaar’ uit een Rolandsynthesizer een zonde zijn tegen alle principes van auditieve hygiëne. Maar volgens mij wisten ze elke rechtgeaarde techno- of electroproducer iets bij te brengen over hoe je een nummer opbouwt. Het geheel was heel goed voorbereid en de duopresentatie zorgde voor iets meer dynamiek dan bijvoorbeeld de presentatie van Styrofoam. De ene man had het vooral over wat er in de studio gebeurt, de andere over hoe ze alles proberen te vertalen naar een live context. Want ja: Milk Inc playbackt veel minder dan je denkt!

Daarna nog een halfuurtje meegepikt van hoe Soto the Traveller een hiphop/neosoul track opbouwt met Reason en daarna genoten van een spaghetti in het Vooruit Kaffee om uiteindelijk nog even te blijven staan voor een leuke beatbox- en mc-battle.

Een geslaagde dag!

As you noticed, last week I started blogging in English. In the future I will write posts in Dutch (for my local audience) and in English (for a more international audience). Therefore, I created a new RSS feed with only the English posts. Feel free to switch to the English feed.

The original feed wil contain both Dutch and English posts. I guess the Dutch-speaking audience will be happy to read in both languages. Drop me a line if you want me to set-up an only-Dutch RSS feed (Laat het me weten als je enkel de Nederlandstalige posts wil ontvangen!).

Some time ago, I also pimped my side bar with icons which can help you to find me on Twitter, Delicious, MySpace and Facebook.

I wish you a happy reading!

Yes, this is my first post on this blog in English. Recently, I faced an important dilemma. Should I stick to my local audience and keep communicating in Dutch or should I take grasp of all the opportunities that are crucial to the internet and take a global approach? This is a dilemma which is also an issue for every band with a presence on the internet. It’s absolutely great that, due the international aspect of internet, my band Colorless Green Ideas has fans in Russia, Brasil and China. But how should I communicate with them? If I always write and talk in English, what is the chance that I alienate my local audience and lose a part of my cultural authenticity? For authenticity is an important factor in the image of a music band.

A discussion about Twitter on Music Think Tank was the trigger for my considerations. People told me that I shouldn’t worry about local European or Belgian followers on Twitter and that I should think globally.

Fine, but the first problem is language. My mother tongue is Dutch, and not English (a problem many English natives don’t think about). Until recently I twittered in Dutch, because it’s easier for me to write witty, catchy status updates in Dutch. Not because I am awfully bad in English. I’m really very sensitive to good language and writing, and that’s why I feel that I cannot bring the subtleties which I master in Dutch writing into an English text.

The second thing is connectivity and authenticity. At this moment, most people who follow me, also speak Dutch. This is certainly true because I post my updates simultaneously to FaceBook and Twitter via Ping.fm. It’s a little bit ‘fake’ that I speak to them in English (which I do now, most of the time). Wouldn’t this make them to disconnect?

Some things are just too local for other people to understand. Last week I wrote the following comment “Hilke heeft stramme spieren van de boekenbeurs af te breken.” First I need a dictionary to translate this into English. I know “spieren” are “muscles”, but “stram”? In the dictionary I find “stiff joints” would be a good translation. But the sound and alliteration of “stramme spieren” is something I lose in the translation… What a pity! Next is “boekenbeurs”. This is a book fair, which has a really big appeal in my region. It is the biggest event for writers, publishers and book lovers in Flanders. Thus, in English this would be “Stiff joints after taking down the book fair”. But this is completely pointless. In the Dutch version this makes people curious, because Boekenbeurs is something they can relate to and they’ll wonder what I was doing there (As a matter of fact, my employer, a small organisation for writers, had an nice stand there, an oriental hotel searching voor 1001 love letters. I helped taking down all the boards of the construction and carrying al the stuff into the van).

Another example is a blogpost I wrote some time ago on my band’s blog. It was about how I should approach people who I just meet on the street to talk them about my music. I wrote that I regularly travel by train and use the metro and I mentioned some specific geographical data, which make sense for people who live in my region. The main theme of the post was how I recognize the people who could be interested in my music. Can I pick them out just by judging their clothes and looks? I talked about a girl who sat in front of me in the train. She didn’t seem to be the right type, but might this be a misjudgement? I wrote she was reading a comic based on ‘De Avonden’ by Gerard Reve, a very famous novel in Dutch literature, and afterwards she glanced through a catalogue of Mango, a clothing store. And that detail made the whole picture: she was the type of girl that wore clothes by Mango, a brand that I don’t relate to drum’n'bass, the type of music I make.

To sum up, I wrote an engaging (I hope at least) story about this girl on the train and put some details in it that gave it an authentic flavor, made it a human episode from my real life, embedded in my own environment and cultural background. Obviously, I mentioned some data (Antwerp, Groenplaats, Gerard Reve, Mango) that are only comprehensible for people who share my cultural background and don’t make much sense for an international audience. Should I have written the blogpost in English? No, it wouldn’t make much sense. But then, how can I engage with those few fans in Slovenia, the UK and Brasil?

To conclude, this is my dilemma: should I address an international audience and write things that cannot go as deep into elements of my specific environment, culture, etc.? Or should I stick to my local, Dutch-speaking core audience, where I can show more authenticity, linguistic cleverness and relate to ‘insider’s information’?

I decided that in the near future I will experiment with both to see what the results might be. From now on, I mostly twitter in English. On this blog I will keep writing in Dutch for my Dutch-speaking audience, but sometimes I will write English posts (in the category ‘English’) on matters that have an ‘international’ relevance, like this very post you are reading now.

Just give me some time to reorganize the RSS feeds as a result of this new approach. In the meantime you can spin around your thoughts on this subject matter in the comments. How do you solve the dilemma between a global approach and cultural authenticity?