Onlangs stootte ik op dit initatief: Virtualbury.

Op deze site wordt er eigenlijk gewerkt aan een virtueel festival. Het basidee gaat terug op The Million Dollar Homepage. Deze webpagina bevat 1 miljoen pixels en je kunt een pixel kopen voor 1 dollar. Een bijzondere vorm van reclame.

Op Virtualbury kunnen bands ook pixels kopen (20 dollar voor 10×10 pixels). Een deel van je reclamestrategie? Een bijkomend voordeel is wel dat de maker van de site op regelmatige basis een virtueel festival organiseert. Hij maakt dan een virtuele animatie van je concert op basis van jouw muziek.

Echt optreden is natuurlijk nog altijd leuker, maar voor een virtuele volle zaal staan heeft misschien ook wel iets.

Een van de belangrijke dingen in het uitbouwen van je muzikale succes is contact houden met je fanbase. Je moet mensen die ooit geïnteresseerd zijn geweest in je muziek, terug kunnen aanspreken als je nieuw materiaal hebt, concerten wil aankondigen, enzovoort.

Een gouden hulpmiddel hiervoor zijn mailinglists. Onlangs ontdekte ik twee prachtige artikels voor het gebruiken van mailinglists.

Het is altijd een goed idee om mensen aan te sporen hun mailadres achter te laten in ruil voor een gratis cadeau, b.v. een aantal liedjes, een live opname, enz. Je kan een dergelijk systeem helemaal gratis opzetten met Google Docs. Op de blog van Cameron Mizell kun je lezen hoe je dat in een wip klaarspeelt. Hij zette de campagne op voor een bevriende artiest, Lauren Zettler, en je kan onmiddellijk zien hoe het werkt. Camerons blog zit trouwens heel goed in elkaar en dient duidelijk als artiestensite.

En als je een hoop adressen hebt verzameld, wat doe je er dan mee? Andrew Dubber van New Music Strategies geeft een mooi overzicht van de do’s en don’t omtrent je mailinglist. Dubber is hier al vaak opgedoken, want zijn advies is gewoon moeilijk te verbeteren…

De laatste dagen is er redelijk wat commotie rond een blogpost van Rhodri Marsden op Music Think Tank.

Deze muzikant gelooft er helemaal niet in dat de digitale revolutie de bands in staat stelt om beter van hun muziek te gaan leven. Zeker je muziek verkopen is zo goed als onmogelijk. ‘Het is best leuk dat je nu dankzij het internet fans kan hebben in Australië of Japan, maar je moet niet verwachten dat je dat iets zal schelen in je portefeuille,’ verklaart hij. ‘Denk er maar niet aan om je gewone job te laten staan.’

Interessant om eens een heel andere opinie te horen, een eerder negatieve mening van een non-believer. Het is een behoorlijk lang artikel, maar zeker het lezen waard.

Ergens geef ik hem wel gelijk: op deze manier geld verdienen is bijzonder moeilijk, of toch zeker er je broodwinning van maken. Ik ben het echter niet met hem eens dat een goede, creatieve muzikant zijn niet samen zou gaan met een zekere feeling voor business en management. Het is lulkoek dat een dergelijke instelling je creatieve authenticiteit zou aantasten. Het gaat er me vooral om dat je bepaalde dingen die zich in de rand van je muziekbeoefening bevinden, efficiënter aanpakt. Het is zoiets als jezelf de discipline opleggen om regelmatig op je instrument te studeren zodat je een beter muzikant wordt, of goede afspraken maken om te vermijden dat sommige bandleden niet of veel te laat komen opdagen op repetities of optredens. Het zorgt er gewoon voor dat je betere optredens speelt, betere muziek maakt, enzovoort. En daar gaat het toch voor een groot deel om, niet zozeer om wat je er mee verdient.

Je moet natuurlijk ergens een evenwicht vinden tussen de tijd die je vrijmaakt voor je muziek en de tijd die je aan de ‘randvoorwaarden’ besteedt. Blijf het in de eerste plaats doen voor de muziek!