Enkele dagen geleden was er een guestpost van bassist Steve Lawson op Music Think Tank. Hij legde ergens wel de vinger aan de wonde over hoe het leven er zal gaan uitzien voor al wie ambieert om fulltime met muziek bezig te zijn.
Hij vindt het niet kunnen dat er een beeld van muzikanten bestaat waarbij ze zich kunnen permitteren om zich geen snars aan te trekken van interactie met de fanbase, omdat ze nu eenmaal ‘rocksterren’ zijn en hun tijd nodig hebben om naar feestjes te gaan en zich lam te zuipen. Dat anarchistische supersterimago is voor een deel gecreëerd door de platenmaatschappijen en dat ‘businessmodel’ waarbij er langs alle kanten geld uit het raam gesmeten wordt, lijkt nu hun ondergang te worden.
De grote mediacampagnes via radio, tv en tijdschriften zijn eigenlijk helemaal niet kosteneffectief, in die zin dat ze nooit het geld opbrengen dat ze kosten. Het zou een grote besparing zijn om artiesten die onder contract liggen bij een platenfirma een soort mediatraining te geven, waardoor ze zelf voor een groot deel van hun communicatie kunnen instaan, via blogs, video’s, social networks, tweets enz.
Dat zou echter wel betekenen dat er heel ander beeld moet komen over de professionele muzikant: interactie met je fans is ‘part of the job’ en de feestneus uithangen is geen excuus om je werk niet goed te doen, net zoals bij ieder andere job.
Ikzelf ben met Colorless Green Ideas nog lang niet zo ver dat ik er fulltime van kan leven. Maar ik neem het hele gedoe rond internet en interactie met fans heel ernstig. Het is een even belangrijk onderdeel als muziek maken of optreden.
