Ik ben onlangs begonnen in een boek (e-book) dat er hééééél inspirerend uitziet: The Pirate’s Dilemma door Matt Mason.

Ik ben alvast heel enthousiast door het eerste hoofdstuk gegaan. Daarin heeft hij het vooral over het ontstaan van de punk, en hoe die beweging eigenlijk het begin vormde van de hele do-it-yourselfaanpak. In een tijdschrift vond je de vingerzetting voor twee gitaarakkoorden en de bijhorende boodschap was: start een band!

Verder vertelt Mason hoe er na verloop van tijd ook een hele economische activiteit op die punkfilosofie is gebouwd. Hij noemt het ‘punk capitalism’. Allerlei bedrijven zagen het licht, die weliswaar gebaseerd zijn op de wat anarchistische principes van de punk, maar soms uitgegroeid zijn tot grote spelers. Meer dan ooit vormen punks en ‘piraten’ de motor van innovatief en ondernemend denken, die ervoor zorgen dat onze wereld vooruitgang maakt.

Vanaf volgende week zit ik drie dagen per week anderhalf uur op de trein. Ik zal dan naarstig verder lezen en af en toe een korte samenvatting schrijven. Of je kunt het boek natuurlijk ook zelf lezen en downloaden. Je bepaalt zelf de prijs die je betaalt, vanaf $ 0. Remember Radiohead…

Enkele dagen geleden was er een guestpost van bassist Steve Lawson op Music Think Tank. Hij legde ergens wel de vinger aan de wonde over hoe het leven er zal gaan uitzien voor al wie ambieert om fulltime met muziek bezig te zijn.

Hij vindt het niet kunnen dat er een beeld van muzikanten bestaat waarbij ze zich kunnen permitteren om zich geen snars aan te trekken van interactie met de fanbase, omdat ze nu eenmaal ‘rocksterren’ zijn en hun tijd nodig hebben om naar feestjes te gaan en zich lam te zuipen. Dat anarchistische supersterimago is voor een deel gecreëerd door de platenmaatschappijen en dat ‘businessmodel’ waarbij er langs alle kanten geld uit het raam gesmeten wordt, lijkt nu hun ondergang te worden.

De grote mediacampagnes via radio, tv en tijdschriften zijn eigenlijk helemaal niet kosteneffectief, in die zin dat ze nooit het geld opbrengen dat ze kosten. Het zou een grote besparing zijn om artiesten die onder contract liggen bij een platenfirma een soort mediatraining te geven, waardoor ze zelf voor een groot deel van hun communicatie kunnen instaan, via blogs, video’s, social networks, tweets enz.

Dat zou echter wel betekenen dat er heel ander beeld moet komen over de professionele muzikant: interactie met je fans is ‘part of the job’ en de feestneus uithangen is geen excuus om je werk niet goed te doen, net zoals bij ieder andere job.

Ikzelf ben met Colorless Green Ideas nog lang niet zo ver dat ik er fulltime van kan leven. Maar ik neem het hele gedoe rond internet en interactie met fans heel ernstig. Het is een even belangrijk onderdeel als muziek maken of optreden.

Erg handig als andere sites een leuke opsomming van tips geven, zoals Hypebot: 100 free & affordable high & low tech music promotion tips.

Maak er gebruik van!

Lefsetz werkt nog eens een stappenplan uit voor je online promotie:

Used to be you pitched the mainstream media outlets first, to get the word out. Now the mainstream is on the case last.

Actually, this is how it used to be in the music business. By time the newspaper wrote about your favorite act, it was four albums in. Now labels want instant hype, when there’s no story.

The story begins online, just like it used to begin in clubs. Sure, you need music. But that’s just the kindling to start a fire online.

Have you ever built a fire? If you load up the big logs first, it doesn’t take. You’ve got to start with very small twigs. You’ve got to nurture the flame, blowing air on it or gently using bellows. Then you lay on increasingly large pieces, not getting to logs until you’re just shy of a conflagration. That’s how you build careers today.

1. Focus on the music. You need at most four songs. Any more and you confuse the audience. Less is okay, but you want to encourage a story, you don’t want to appear a one hit wonder.

2. As you gain traction, you put out more music. You don’t worry about selling the original music to everybody on the planet, at this point you only focus on your core.

3. You make the music available. Don’t try to monetize it at first, that just slows down the process of building your career. People can hear it streamed online, and they can download it and trade it.

4. Interact online, and don’t talk down to your fans. Don’t tell them you’re the next big star. Hip-hop bluster is passe. Be thrilled that they’re interested in you and your music. Tell them everything they want to know, and more. Put up pictures of your girl or boyfriend. Tell them what you do every day. If you’ve got a family, don’t hide it, reveal it. Your goal is to humanize yourself. Artifice is so seventies. The Net community is about sussing out the truth. Give them the truth and your honesty will endear you to them.

5. Don’t ask your fans to spread the word. Don’t ask them to be street-teamers. Don’t have a street team! If they like your music and you treat them well, they will spread the word just like a kid tells his mother about his new best friend. They won’t be able to hold back. There’s no money in it for the fan. So let him retain his dignity. Let him believe he’s your best friend.

6. Don’t alert the mainstream media. That comes last. Once you’ve built something, once you’ve got a story. Kind of like Dispatch playing Madison Square Garden. If your story is not interesting to those who don’t care, don’t tell it or sell it. Like I said, I’m not interested in vampire books, but the phenomenon intrigued me.

This is ass-backwards to the way it’s been. In recent scenarios, music has come last. It’s been about image. It’s been about marketing. So there’s no traction, no connection with the consumer/fan. With looks being everything, “artists” have become models. Pretty faces with no depth. And you wonder why the “Hills” stars are more famous than most musicians… Because musicians don’t have that something extra, the music that sets them apart!

You’re building a party, a club. You don’t want to let everyone in, you don’t want everyone to come. When the nerds are partying, they don’t want the athletes crashing, with their beer and belligerence. You’re building a community of nerds. Nerds will build your band. If you’re not interested in nerds, you’d better be Christina Aguilera, with a big voice and Top Forty airplay. Nerds need music to get by. They don’t have enough of a social life. Their life is online. Nerds come first, then the popular kids, then the general public. You want people with plenty of time, to sit online and spread the word. Kids who know the ins and outs of the Web. This is your audience. Don’t play to the last row, don’t play to people who don’t care. Chances are you’re a nerd too, if you’d only admit it to yourself… You’re playing music because you have trouble talking, meeting the opposite sex. Your online nerd-base wants to embrace you… LET THEM!

And if you’re good, the casual user will find out about you and your music in the long run. Because mainstream media NEEDS a story, and you will have one. But since the publicity does not come overnight… Since you drove across the country, stopping in shopping malls and bars before you rocketed to the moon, your original fans will not abandon you, because they’ve invested time, they’ve got knowledge no casual fan can have. They’re bonded, they’re dedicated. They will keep you alive after your mainstream fame has dried up. But they won’t stay with you if you switch allegiance, to all those people the nerds decry, in quick order.

Een hele tijd terug al organiseerde Kinky Star een workshop, waarbij Kinky Star-medewerker Sebbe een uitgebreide opsomming gaf van sites en online services die hij de laatste tijd had uitgetest. Hij maakte er een videocast van, maar die bleek van te slechte kwaliteit om hem nog verder wereldkundig te maken

Je kan alleszins al je voordeel doen met het overzicht dat je op zijn blog vindt.

Een van de resultaten van die avond was dat hij me wist te overtuigen om aan Twitter te beginnen. Op Twitter vertel je in een bericht van maximum 140 tekens wat je aan het doen bent. Het is eigenlijk helemaal te vergelijken met de status updates die je van FaceBook kent, en die onlangs ook op MySpace zijn opgedoken. Twitter is de tech-rage van het laatste half jaar in de States. Je stuurt regelmatig een bericht over wat je aan het doen bent, je volgt je vrienden en je vrienden volgen jou. Er is ook integratie mogelijk met je gsm: je moet je telefoon eenmaal registreren door een sms te sturen naar de UK en daarna kun je per week 250 gratis ‘tweets’ (zo worden de Twitter-berichten genoemd) op je gsm ontvangen. Updates sturen via je gsm kan ook, maar dat is natuurlijk een stukje duurder (telkens een sms naar het buitenland, voorlopig toch).
Eerst was ik ook sceptisch. Korte berichten: wie is daarin geïnteresseerd, zeker als het over een band gaat? Veel twitterstreams lijken zich ook te beperken tot berichten als ‘ik heb hoofdpijn’ of ‘nog een cola halen’. Maar eenmaal je het begint te gebruiken, wordt het toch wel interessant. Ten eerste is het goed voor mijn zelfwaarde, omdat ik ontdek dat ik met een aantal, uiteenlopende dingen bezig ben die best wel de moeite zijn om te melden. Je ‘followers’ leren aspecten van je kennen waar ze misschien nog niet veel over wisten. Op zich is het dus nog wel een redelijk interessant marketingkanaal. Wie me volgt, weet dat ik niet alleen met Colorless Green Ideas bezig ben, maar ook met een nieuwe band Amatorski, dat ik af en toe jazz ga spelen, vertaal- en redactiewerk doe en uiteraard ook met dit project rond muziekpromotie bezig ben. Mensen die me kennen van één ding komen dus ook te weten wat ik nog allemaal doe, en dat kan misschien nog eens van pas komen. Mijn kanaal is @colorlessgreen. Eenmaal je een eigen account hebt, kun je me daar volgen.

Laten we eerlijk zijn: voor Twitter is het op dit moment nog wel redelijk vroeg. Er zijn nauwelijks mensen uit de muzieksector die er al mee bezig zijn en ik volg zelf vooral kerels uit de IT-sector die met alle laatste trends mee zijn. Maar dat levert me toch ook vaak interessant nieuws op, omdat de boeiendste twitteraars al eens een interessante link in hun bericht durven plaatsen.

Als je toch al je MySpace en FaceBook status updates bijhoudt, kun je eigenlijk even goed alvast een Twitteraccount opzetten, dankzij de fantastische service ping.fm. Dit is namelijk een superhandige tool waarmee je je updates (en zelfs blogs) naar verschillende netwerken tegelijk kan doorsturen. Ik maak er tegenwoordig dagelijks gebruik van. Ik typ mijn status update in het venstertje van ping.fm en die wordt automatisch naar Twitter, MySpace en FaceBook gestuurd. Je kan ook alles customizen zodat niet alle berichten naar alle netwerken worden gestuurd. Superhandig! Ping.fm is op dit moment wel alleen nog ‘on invite’. De toegangscode verandert elke dag. Stuur me een mailtje (hilke – apestaart – mmmotion – punt – com) als je de code van de dag wil te weten komen.

Nu we toch bezig zijn nog een laatste tip voor een programma dat ik al een hele tijd gebruik: Digsby. Het is eigenlijk een instant-messaging programmaatje, zoals je allicht kent van MSN, maar met veel meer mogelijkheden. Je kan er al je hotmail- en gmailadressen centraliseren, verschillende instant messaging clients gebruiken zoals MSN en AIM en je updates ontvangen van je profiel op MySpace, FaceBook en Twitter. Bovendien kan je ook een ‘widget’ op je MySpace en FaceBook-profiel plaatsen, een venstertje waarmee mensen die op je profiel komen onmiddellijk met je kunnen chatten. Al je sociale informatie in één overzicht dus. Een absolute aanrader!