Mijn eerste post op deze blog kreeg de titel ‘Begin met bloggen!’ en haalde de voordelen aan van blogs en RSS feeds. Maar ik moet realistisch zijn: je trekt niet zomaar iedereen direct mee in de nieuwste technologie en de meeste mensen blijven liever trouw aan hun goede, oude mailbox. Ik moet nog maar naar mezelf kijken: de eerste twee blogs waar ik op inschreef, Bob Baker en de Lefsetz Letter, ontvang ik nog steeds in mijn mailbox, omdat ik ook niet onmiddellijk op de kar ben gesprongen van rss readers.

Ik heb dus mijn blog wat aangepast en danzij Feedburner kun je mijn posts nu ook gewoon ontvangen in je mailbox. Klik gewoon op de link in de rechterkolom.

Ik raad je echt aan om Google Reader of Netvibes of iets dergelijks te beginnen gebruiken, maar als je het liever wat rustig aandoet, stuur de rss dan naar je mailbox.

Het opstarten van deze blog viel ongeveer samen met een behoorlijk grote enquête over online promotie die ik uitvoerde bij bands. Ik was heel tevreden over de respons. 411 bands beantwoorden mijn oproep en 387 daarvan hielden het vol tot de laatste vraag. Ik kreeg ook redelijk wat spontane reacties van mensen die me succes wensten bij mijn project. Een hart onder de riem. Sommige mensen vroegen ook om op de hoogte gebracht te worden van de resultaten. Hieronder geef ik een kort overzicht van de meest opvallende vaststellingen.

1. meer dan 80 % van de bands denkt dat zij nog meer uit de mogelijkheden op het internet kunnen halen om hun muziek te promoten.
2. 46 % van de bands heeft geen adressenlijst van ‘muziekprofessionals’, zoals concertorganisatoren, bookers, managers enz. Bij nog eens 35 % bevat een dergelijke lijst niet meer dan 50 adressen.
3. slechts 36 % van de bands maakt gebruik van een nieuwsbrief om zichzelf te promoten.
4. slechts 31 % van de bands maakt gebruik van de telefoon om zichzelf te promoten.

De eerste vaststelling geeft me alleszins al het gevoel dat ik met iets nuttig bezig ben…

De drie andere punten tonen dat er nog heel wat werk aan de winkel is! Een adressenlijst is een absolute must als je actief op zoek wil gaan naar optredens. Dat wil niet zeggen dat het de bedoeling is om de meest uitgebreide adressenlijst met zo veel mogelijk festivals, jeugdhuizen en concertzalen te verzamelen. Een kwaliteitsvol adressenbestand is veel belangrijker dan een groot adressenbestand. Het heef geen zin om organisatoren te contacteren die geen interesse in je hebben. Dat kan te maken hebben met het genre, de technische voorzieningen, het budget, het niveau van je band, enz. Een gouden tip hierover deed ik op tijdens een workshop van Poppunt: ga op zoek naar de websites van bands waar je qua stijl dicht bij aansluit en die net een stapje hoger staan qua succes en bekendheid. Ga na op welke podia zij in het verleden speelden en contacteer in de eerste plaats die organisaties.

Een nieuwsbrief of een blog (die je automatisch kan omzetten in een nieuwsbrief) is ook een essentieel communicatiemiddel om je band op regelmatige basis in de aandacht te brengen. Het veronderstelt uiteraard wel dat je ook regelmatig iets te vertellen hebt en dat je band een echt leven leidt, met nieuwe concerten, songs, enz.

En dan het laatste punt: ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is te bellen met concertorganisatoren. Ik heb er zelf ook lang mee gewacht, maar ik heb moeten vaststellen dat je er veel interessante informatie mee opdoet. Door eens telefonisch contact te hebben kom je te weten wie de belangrijke personen zijn die je moet aanspreken, leer je wat het perspectief is van de organisator op basis waarvan hij een band wel of niet boekt, wat hij van jouw muziek denkt,… Door te bellen verplicht je de andere partij ook tot een antwoord. Een mail is zo makkelijk te negeren…

Maak dus die adressenlijst in Excel en houd nauwkeurig bij wie je gecontacteerd hebt, welke contacten je moet opvolgen, waar je aandacht moet aan besteden… Het vraagt heel wat tijd en discipline, maar als je een stap verder wil geraken met je band, is het gewoon nodig. We weten en voelen het allemaal: we hebben weinig tijd, zijn met te veel bezig en willen in de eerste plaats muziek maken. Het beste is eigenlijk nog dat je iemand vindt, je zus of een vriend, die dat allemaal voor jou wil doen, iemand die je bewondert en in je gelooft en ervan geniet om je te helpen.

Ik ben al meer dan een jaar geabonneerd op de nieuwsbrief/blog van Bof Lefsetz, de Lefsetz Letter. Lefsetz is een ‘angry old man’ met heel uitgesproken meningen over de muziekbusiness. Uiteraard een Amerikaan en de Amerikaanse situatie is niet altijd helemaal dezelfde als bij ons. Soms gaat de blog ook over zijn persoonlijke leven of zijn muzikale voorkeuren, wat dan even wat minder relevant is voor een ondernemend muzikant met weinig tijd. Maar af en toe slaat hij zo de nagel op de kop. Vandaag weer, dus citeer ik zijn post volledig:

One of the reasons the major labels missed the Net revolution is those who ran them were not computer-savvy. When they finally got e-mail, they had their assistants print it out, and type responses. is it any wonder they couldn’t understand the merits of file-trading? They never used it!

I still maintain that’s the problem… If label heads, and artists even, experienced the joy of discovery, the ability to have the world of music at your fingertips for the sampling, not only the studio releases but the rarities, P2P would be legitimized, its power would be harnessed. Hell, that’s what turned me around. I was a Napster hater until rare tracks started flowing down the pipe to my sister’s Windows computer in the summer of 2000.

But my point is not about P2P. It’s got do with artistry. You see it’s no longer enough.

Years ago, you could get away with just being the artist. You’d surround yourself with handlers and they’d get the day to day, er, shitwork, done. This was an extremely labor intensive system, but it worked because very few artists got this treatment, and those that did were throwing off huge sums of cash, to pay for it.

Those huge sums are gone. Except for a handful of superstar acts. And there’s not enough manpower to service each and every act down the food chain. In other words, you’ve got to be your own manager, your own publicity agent, sometimes even your own booking agent!

I know, I know, you don’t want to do this. You just want free time to sit around and write, to smoke pot, to watch DVDs… But that’s not how our world is constructed anymore. Along with the burden of needing two incomes to support a family, a lot of the lifting in life, some of it quite heavy, has been put on the shoulders of the individual. We do our own banking, whether it be at the ATM or online. We chart our stocks. And we like some of the modern conveniences. I’ve had bank clerks make mistakes, but never ATMs.

In other words, being a musician is not enough. Thumbing through ancient “Rolling Stone” magazines, you might yearn for that lifestyle, but it’s gone. A new act can’t get the kind of traction needed to sustain those numbers. And the new paradigm is coming down off your perch and interacting with fans.

So, you’ve got to be able to type. I’d say to put this in front of guitar lessons (assuming you already know how to play!) If you can’t type, quickly, without mistakes, you’re going to be left out of the Web world, and everything is driven by the Web now. Sure, radio delivers its own hits, but those acts are usually flashes in the pan anyway.

2. You must familiarize yourself with music sites and blogs. If you don’t know what Pitchfork and the Hype Machine are, chances are you’re not going to make it. Furthermore, you’ve got to know what’s hot. That iMeem is streaming more music than not only Yahoo, but MySpace

Imeem Unseats Yahoo: Top U.S. Music-Streaming Site

Stop concentrating on acting cool and start tracking cool.

3. You must have a Web presence. A front door to your music, your career. It must be more about information than flashy graphics. It must run fast and feature an extensive bio, that is not cookie-cutter, but unique, written by you, and a plethora of photos, not only studio shots, but candids, to humanize you. At least stream your entire new album. And give away at least one MP3. Your music is your calling card. If you can’t give your card away, how is someone going to remember you, how are they going to spread the word? And, if you’re really lucky, the word will be spread via the P2P mentioned above. Or via instant messenger. You do know you can speedily transfer files via IM, right? And you must post new content, preferably the story of your career, your struggles and heartbreaks, to your site every day. At least three times a week at least. So people will keep coming back, so they can bond with you. If you’re not willing to answer all your e-mail, quickly, put up a forum/message board. Or, do both. As for creating this site? Speak to your friends. If you don’t have someone knowledgeable who will do this for free, then you don’t have any friends. People want to give, to be involved!

4. No one will come to see you live if they don’t know who you are. Create a frenzy online then give a concert. Use Eventful.com to book shows. Go where the demand is, don’t think just because you set up your gear people are interested. Maybe you’re in New York, but your fan base is in Wisconsin. You can track not only the location of the demand via Eventful, but you can use Google’s stats to find out about who’s coming to your site, and just this week YouTube announced they’re delivering a ton of info to video posters. Use this data! It’s the new SoundScan. Cliff Burnstein is the master of SoundScan, this almost math Ph.D. uses this information to plot and steer careers. Utilize this new information to your benefit. You don’t have to be a math major yourself, this information is not that complicated to understand, but you must dig in!

5. You’re the retailer. And the wholesaler. And the manufacturer. You’ve got to sell stuff on your site. It’s about satiating the core more than scouring for new fans. They want to download your music for free and buy a CD and/or vinyl record. They want t-shirts. They want autographed photos. All of this is easily provided. Maybe your spouse or girlfriend or boyfriend has to do the heavy lifting, but they love you, right? It’s a way for you to get closer! That’s the focus, on the core team, not looking for some heavyweight to rescue you. How can they, they just started reading their own e-mail, they can’t type at all, they’re not net-savvy, they’re going to save you? Save yourself!

Onlangs kreeg ik een e-mail van twee jonge internet- en muziekfanaten: Hilde en Hein van Next Best Band. Deze Nederlanders zijn een initiatief aan het opzetten dat jonge bands wil helpen bij wat de meeste het liefste doen: op een podium staan. Zoals ze het zelf formuleren, wil Next Best Band een innovatief crossmediaal podium worden, waarbij jonge bands zich zowel online als live kunnen presenteren. Voor muziekliefhebbers wordt Next Best Band het sociale muziek platform om de muziek van de bands van nu te ontdekken.

Het initiatief bestaat dus uit en online en een offline gedeelte. Op het online gedeelte kun je je band presenteren via een profiel met foto-, audio- en videocontent. Bezoekers kunnen reageren op deze content door comments of ratings. De invloed van de bezoekers levert invloed op de programmering van de andere activiteiten, zoals het live podium, de radio-uitzendingen en de wekelijkse pod- en vodcasts.

Iets om verder naar uit te kijken!

Vorige zaterdag was het ‘ontmoetingsdag’ van Popfolio in Trix in Antwerpen. Dit prachtige initiatief werd een paar maanden geleden opgezet door Poppunt in samenwerking met een aantal andere organisaties. Het is de bedoeling om bands en dj’s in contact te brengen met jongens en meisjes die gepassioneerd zijn door andere media die interessante combinaties kunnen aangaan met muziek: art directors, filmregisseurs, videokunstenaars, fotografen, journalisten, grafische ontwerpers, enzovoort. De community site werkt misschien niet vlekkeloos, maar is wel een fantastisch medium om in contact te komen met mogelijke ‘partners in crime’.

Vorige zaterdag moest dan het online verhaal omgezet worden in een offline verhaal. Dat verliep echter iets minder vlotjes. De Vlaamse mens is toch net iets te schuchter om zomaar iedereen aan te spreken en het netwerking opzet was daarvoor te vrijblijvend.

Er waren wel een aantal workshops over fotografie, video enzovoort, die natuurlijk in de eerste plaats gericht waren op de niet-muzikanten. De middag begon met een voorstelling van hoe de alomtegenwoordige Milow met zijn companen artwork en video had aangepakt. Wat vooral opviel, was de heel begrijpelijke liefde voor een zo kwaliteitsvol mogelijk resultaat, met als gevolg: uren en uren werk en een niet te onderschatten kostenplaatje. De allereerste clip van Milow een paar jaar geleden was gemaakt met een budget van 300 €, een bedrag waarvoor je volgens hen niet veel kwaliteit kon verwachten. De clip van ‘You don’t know’ kostte 6000 €. In de workshop over videoclips door Poodles on Speed, een productiehuis dat vooral ‘commerciële’ clips maakt (Katrien, Natalia, Nailpin,…), kwamen we te weten dat zij met een budget van minium 12.000 € werken.

Helaas had ik andere verplichtingen waardoor ik het einddebat niet meer heb kunnen meemaken. Ik vraag me af of het probleem ‘budget’ daar ter sprake is gekomen. Bands steken al hun centen in hun muziekinstrumenten, apparatuur, homestudio, enzovoort. Kan er dan verwacht worden dat ze ook geld ophoesten voor alles wat er rondhangt qua artwork, video enzovoort? Worden onze visuele companen niet verondersteld om de investeringen op hun domein zelf te dragen, zodat we samen groeien?