Hilke

hij verkoopt wel heel vlot dat hij zonder platenfirma en zonder manager werkt, maar je moet dat sterk nuanceren. Na de rock rally in 2004 is hij opgepikt door een manager (die later Quiet Concerts zal oprichten). Die manager (en niet de artiest dus) heeft gezorgd voor een booker, een online promoverhaal (weblog via De Standaard -> promo via drukbezochte site), heeft mee de distributie, eigen online-itunes-releases, tourplanning, etc opgezet. In feite heeft dat management zelfs zijn volledige aanzetplanning (releasedata, -tour) voor de 2de cd op poten gezet (met de booker die ondertussen een deel vormt met het managementkantoor).

Het enige wat Vandenbroeck destijds gedaan heeft is zijn plaat gefinanceerd. En dan moet je nog eens weten dat zijn vader redelijk wat poen heeft, waardoor investeren in ‘zoons’ plaat en clips (vader heeft trouwens een tv-productiehuis – zie je de link?) een afschrijfpost was. Uiteraard moet je dan nog break-even draaien enzo dat klopt. Maar heel wat jonge bands hebben die financiële mogelijkheden niet.

Je moet het DIY-principe van Milow dus niet overschatten. Hij heeft zijn management trouwens buitengesmeten nadat hij zijn dikke hit te pakken had. En naar verluid heeft hij dat niet echt fair afgehandeld. Om maar te zeggen: elk verhaal – van welke outsider ook – is marketing. Al dan niet “valselijk voorgeschoteld”!